Ο Μήτσος είναι ένας νεοσύστατος καλλιτέχνης και πολλά υποσχόμενη ανθρώπινη οντότητα. Σπούδασε στο τμήμα πλαστικών τεχνών και επιστημών της τέχνης με κατεύθυνση στη ζωγραφική. Αποφοίτησε πρόσφατα από αυτήν, παρουσιάζοντας την πτυχιακή του εργασία τον Σεπτέμβρη του 2018. Τώρα, βρίσκεται στην αναζήτηση καλλιτεχνικής πορείας. Είχαμε την τιμή να τον φιλοξενήσουμε στο theatlacall.blogspot.com και να μας αναστήσει με τα λόγια του, καθώς και να μας δώσει έμπνευση για το δικό μας μέλλον. Την συνέντευξη πήραν ο Lovely Mammoth και η Marlen.
L.M.: Κύριε Μήτσο, θα μου επιτρέψετε να σας μιλάω στον ενικό για όσο διαρκεί η συνέντευξη, καθώς θεωρώ ότι γνωριζώμαστε αρκετό καιρό ώστε να έχουμε αυτήν την οικειότητα, μιας και έχουμε υπάρξει συμφοιτητές.
M.: Βεβαίως!
L.M.: Μήτσο, τι σύνδεση - μετά την αποφοίτηση από την σχολή - έχεις με την τέχνη; Και αν ναι, σε ποιο επίπεδο;
M.: Εεε, θα το χαρακτήριζα επιφανειακό.
L.M.: Θα ήθελες να μας το αναλύσεις λίγο αυτό;
M.: Ναι, είναι μία περίοδος στην οποία δεν υπάρχει υλική παραγωγή, το μυαλό τρέχει και φαντάζομαι ότι θα προκύψουν πολλά στο μέλλον.
Μar.: Μπορείς να μας πεις σε ποιο κλάδο δραστηριοποιήσε; Και πως κατέληξες εκεί;
M: Εεε, ζωγραφική κάνω. Πάντα σκέφτομαι ζωγραφικά και έχω κάνει ένα άνοιγμα να το βγάλω αυτό στην τρίτη διάσταση, τοποθετώντας περισσότερα αντικείμενα, βάζοντας τον εαυτό μου να σκεφτεί τις χρωματικές σχέσεις, υλικά και όχι πλέον σε ένα δισδιάστατο περιβάλλον.
Mar.: Θεωρείς ότι η ζωγραφική αρχικά είναι δισδιάστατη και υπάρχει η ανάγκη από την μεριά σου να εντάξεις την 3η διάσταση;
M.: Σε καμία περίπτωση. Η ζωγραφική είναι όλα.
Mar.; Είναι ο χρόνος;
M.: Υπάρχουν πολλά κινήματα στην ιστορία που μας έχουν δείξει ότι η ζωγραφική μπορεί να είναι ο χρόνος.
L.M.: Σύμφωνα με την ιστορία που αναφέρεις, υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες που προσπάθησαν να εντάξουν στην ζωγραφική τους την 3η διάσταση. Εσύ, πως θεωρείς ότι αντιμετώπισες αυτό το ζήτημα;
Μ.: Να ξεκαθαρίσω ότι είναι αυτό ακριβώς που είπες, είναι αντιμετώπιση και όχι λύση, είναι μία συνεχόμενη εξέλιξη. Αφετηρία μου ήταν τα υλικά, διασπάζοντας τα με ένα τρόπο ώστε να τα δούμε ξεχωριστά από αυτό που έχουμε συνηθήσει να τα βλέπουμε, όπως το τελάρο ζωγραφικής. Συμπληρωματικά, όλες οι ιδέες που είχα για την ζωγραφική και τα χρώματα στην προηγούμενη δουλειά μου, φαντάζομαι θα τα έχετε δει (γέλια)...
Μar.: Και θα τα επισυνάψουμε σε αυτήν την συνέντευξη ώστε να τα δουν και οι αναγνώστες...
M.: Θεωρώ ότι είναι μια συνεχόμενη μετάβαση. Μια αφορμή ήταν το οικονομικό, όταν καταλαβαίνεις ότι όταν τα υλικά που χρησιμοποιείς συνήθως σε περιορίζουν να τα φέρεις στα μέτρα σου, πειραματίζεσαι και με άλλα υλικά, πράγμα σημαντικό στην πορεία ενός καλλιτέχνη.
Mar.: Μπορείς να μου αναλύσεις λίγο τα υλικά που χρησιμοποίησες και ποια θεωρείς ότι είχαν το περισσότερο ενδιαφέρον; Υπήρξαν υλικά που τα δούλευες για πρώτη φορά;
M.: Το βασικότερο ήταν η επιφάνεια, όπως ο μουσαμάς, το πανί. Με αφετηρία αυτό, έψαχνα διαφορετικούς τρόπους να το εκθέσω. Το συγκεκριμένο υλικό έχει μια πλαστικότητα, μία φόρμα, Πάντα δίπλα σε αυτό - τουλάχιστον στην δουλειά μου - υπάρχει το ξύλο που μπορείς να το διαχειριστείς με άλλος τρόπους. Κάπως έτσι ξεκινάει, όταν σκέφτεσαι πλέον υλικά, κάνεις συνεπαγωγές και προσπαθείς να τα φέρνεις στα μέτρα σου.
L.M.: Και τώρα, τι;
Μ.: Θα συνεχίσω να δίνω σημασία στα υλικά, πως είναι, από που προέρχεται, έχοντας καταλάβει κάποια πράγματα για το τι θέλω να κάνω. Από εκεί και πέρα, να καταλάβω γιατί το κάνω, να ψάξω την έννοια τους. Τον τελευταίο καιρό, έχω πιάσει τον εαυτό μου να βρίσκεται σε δημόσιο χώρο και να παρατηρώ υλικά που κάποτε τα προσπερνούσα.
L.M.: Κάποια εποχή, στην διάρκεια των σπουδών σου, είχες ασχοληθεί πολύ με τη πολιτική τέχνη. Ένα πολύ συγκεκριμένο έργο σου που με είχε προβληματίσει ήταν η απεικόνιση του Ροσινάντε ως παιδικό παιχνίδι, το χαρακτηριστικό λούτρινο κεφάλι αλόγου με το ξύλο, τοποθετημένο στο τοίχο. Θες να μου σχολιάσεις λίγο την τότε δουλειά σου και πως αυτό το πολιτικό πνεύμα το άφησες πίσω σου;
Μ.: Νομίζω ότι δεν έφυγε, απλά δεν είναι τόσο αντιληπτό. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι την τότε περίοδο, που έκανα το συγκεκριμένο έργο, αυτό το είδος δεν μου ταιριάζει. Ένα πολιτικό σχόλιο θεωρώ ότι δεν χωράει στο χώρο της τέχνης. Εννοείται ότι μπορείς να το κάνεις, με ρίσκο να χάσει το σκοπό του.
Μar.: Θεωρείς ότι εσύ δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις, ή αυτή σου η άποψη επικρατεί γενικώς;
M.: Καθαρά δικό μου. Το πολιτικό σχόλιο υπήρχε, υπάρχει και θα πρέπει να υπάρχει. Έχω διαχωρίσει την πολιτική ζωή από την τέχνη μου. Συνειδητοποίησα πως ένα-δύο χρώματα μου προσέφεραν περισσότερη ευχαρίστηση.
Mar.: Έχεις σχέση αυτή την περίοδο;
M.: Όχι
Mar.: Από επιλογή;
M.: Από όσο με ξέρω, ναι!
L.M.: Κάνεις σχέδια για το μέλλον; Γυναίκα; παιδιά;
Μ.: Δεν είμαι άνθρωπος που κάνει σχέδια για το μέλλον, με προβληματίζει αρκετά το παρόν μου. Ως εδώ όλα καλά!
Καλά τα είπες Μήτσο. Κι όντως, ως εδώ όλα καλά με το καινούριο ξεκίνημα του περιοδικού μας theatlacall.blogspot.com!
L.M.: Κύριε Μήτσο, θα μου επιτρέψετε να σας μιλάω στον ενικό για όσο διαρκεί η συνέντευξη, καθώς θεωρώ ότι γνωριζώμαστε αρκετό καιρό ώστε να έχουμε αυτήν την οικειότητα, μιας και έχουμε υπάρξει συμφοιτητές.
M.: Βεβαίως!
L.M.: Μήτσο, τι σύνδεση - μετά την αποφοίτηση από την σχολή - έχεις με την τέχνη; Και αν ναι, σε ποιο επίπεδο;
M.: Εεε, θα το χαρακτήριζα επιφανειακό.
L.M.: Θα ήθελες να μας το αναλύσεις λίγο αυτό;
M.: Ναι, είναι μία περίοδος στην οποία δεν υπάρχει υλική παραγωγή, το μυαλό τρέχει και φαντάζομαι ότι θα προκύψουν πολλά στο μέλλον.
Μar.: Μπορείς να μας πεις σε ποιο κλάδο δραστηριοποιήσε; Και πως κατέληξες εκεί;
M: Εεε, ζωγραφική κάνω. Πάντα σκέφτομαι ζωγραφικά και έχω κάνει ένα άνοιγμα να το βγάλω αυτό στην τρίτη διάσταση, τοποθετώντας περισσότερα αντικείμενα, βάζοντας τον εαυτό μου να σκεφτεί τις χρωματικές σχέσεις, υλικά και όχι πλέον σε ένα δισδιάστατο περιβάλλον.
Mar.: Θεωρείς ότι η ζωγραφική αρχικά είναι δισδιάστατη και υπάρχει η ανάγκη από την μεριά σου να εντάξεις την 3η διάσταση;
M.: Σε καμία περίπτωση. Η ζωγραφική είναι όλα.
Mar.; Είναι ο χρόνος;
M.: Υπάρχουν πολλά κινήματα στην ιστορία που μας έχουν δείξει ότι η ζωγραφική μπορεί να είναι ο χρόνος.
L.M.: Σύμφωνα με την ιστορία που αναφέρεις, υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες που προσπάθησαν να εντάξουν στην ζωγραφική τους την 3η διάσταση. Εσύ, πως θεωρείς ότι αντιμετώπισες αυτό το ζήτημα;
Μ.: Να ξεκαθαρίσω ότι είναι αυτό ακριβώς που είπες, είναι αντιμετώπιση και όχι λύση, είναι μία συνεχόμενη εξέλιξη. Αφετηρία μου ήταν τα υλικά, διασπάζοντας τα με ένα τρόπο ώστε να τα δούμε ξεχωριστά από αυτό που έχουμε συνηθήσει να τα βλέπουμε, όπως το τελάρο ζωγραφικής. Συμπληρωματικά, όλες οι ιδέες που είχα για την ζωγραφική και τα χρώματα στην προηγούμενη δουλειά μου, φαντάζομαι θα τα έχετε δει (γέλια)...
Μar.: Και θα τα επισυνάψουμε σε αυτήν την συνέντευξη ώστε να τα δουν και οι αναγνώστες...
M.: Θεωρώ ότι είναι μια συνεχόμενη μετάβαση. Μια αφορμή ήταν το οικονομικό, όταν καταλαβαίνεις ότι όταν τα υλικά που χρησιμοποιείς συνήθως σε περιορίζουν να τα φέρεις στα μέτρα σου, πειραματίζεσαι και με άλλα υλικά, πράγμα σημαντικό στην πορεία ενός καλλιτέχνη.
Mar.: Μπορείς να μου αναλύσεις λίγο τα υλικά που χρησιμοποίησες και ποια θεωρείς ότι είχαν το περισσότερο ενδιαφέρον; Υπήρξαν υλικά που τα δούλευες για πρώτη φορά;
M.: Το βασικότερο ήταν η επιφάνεια, όπως ο μουσαμάς, το πανί. Με αφετηρία αυτό, έψαχνα διαφορετικούς τρόπους να το εκθέσω. Το συγκεκριμένο υλικό έχει μια πλαστικότητα, μία φόρμα, Πάντα δίπλα σε αυτό - τουλάχιστον στην δουλειά μου - υπάρχει το ξύλο που μπορείς να το διαχειριστείς με άλλος τρόπους. Κάπως έτσι ξεκινάει, όταν σκέφτεσαι πλέον υλικά, κάνεις συνεπαγωγές και προσπαθείς να τα φέρνεις στα μέτρα σου.
L.M.: Και τώρα, τι;
Μ.: Θα συνεχίσω να δίνω σημασία στα υλικά, πως είναι, από που προέρχεται, έχοντας καταλάβει κάποια πράγματα για το τι θέλω να κάνω. Από εκεί και πέρα, να καταλάβω γιατί το κάνω, να ψάξω την έννοια τους. Τον τελευταίο καιρό, έχω πιάσει τον εαυτό μου να βρίσκεται σε δημόσιο χώρο και να παρατηρώ υλικά που κάποτε τα προσπερνούσα.
L.M.: Κάποια εποχή, στην διάρκεια των σπουδών σου, είχες ασχοληθεί πολύ με τη πολιτική τέχνη. Ένα πολύ συγκεκριμένο έργο σου που με είχε προβληματίσει ήταν η απεικόνιση του Ροσινάντε ως παιδικό παιχνίδι, το χαρακτηριστικό λούτρινο κεφάλι αλόγου με το ξύλο, τοποθετημένο στο τοίχο. Θες να μου σχολιάσεις λίγο την τότε δουλειά σου και πως αυτό το πολιτικό πνεύμα το άφησες πίσω σου;
Μ.: Νομίζω ότι δεν έφυγε, απλά δεν είναι τόσο αντιληπτό. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι την τότε περίοδο, που έκανα το συγκεκριμένο έργο, αυτό το είδος δεν μου ταιριάζει. Ένα πολιτικό σχόλιο θεωρώ ότι δεν χωράει στο χώρο της τέχνης. Εννοείται ότι μπορείς να το κάνεις, με ρίσκο να χάσει το σκοπό του.
Μar.: Θεωρείς ότι εσύ δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις, ή αυτή σου η άποψη επικρατεί γενικώς;
M.: Καθαρά δικό μου. Το πολιτικό σχόλιο υπήρχε, υπάρχει και θα πρέπει να υπάρχει. Έχω διαχωρίσει την πολιτική ζωή από την τέχνη μου. Συνειδητοποίησα πως ένα-δύο χρώματα μου προσέφεραν περισσότερη ευχαρίστηση.
Mar.: Έχεις σχέση αυτή την περίοδο;
M.: Όχι
Mar.: Από επιλογή;
M.: Από όσο με ξέρω, ναι!
L.M.: Κάνεις σχέδια για το μέλλον; Γυναίκα; παιδιά;
Μ.: Δεν είμαι άνθρωπος που κάνει σχέδια για το μέλλον, με προβληματίζει αρκετά το παρόν μου. Ως εδώ όλα καλά!
Καλά τα είπες Μήτσο. Κι όντως, ως εδώ όλα καλά με το καινούριο ξεκίνημα του περιοδικού μας theatlacall.blogspot.com!
Μπραβο στους συντακτες και καλη αρχη στο περιοδικο. Με ενεπνευσε πολυ η συνεντευξη, ελπιζω να υπαρξει και μια στο μελλον
ΑπάντησηΔιαγραφή